امروز ها که می گذرد…

از پنجره ی اتاقم بیرون رو نگاه می کنم. آسمون با حداکثر قدرتش سعی می کنه خودش رو آبی نشون بده. پام

 رو دراز می کنم. از توی کشوی میزن سیگارم رو در میارم. هشتاد و هفت تمام شد. ترس من از بعداً بیشتر شد

. از بعداً و محدودیت هایم. من ترسو شدم؟ با خودم فکر میکنم عجب سالی گذشت. چقدر قشنگ بود. اصلاً انگار

 سال من بود. جهالت از آینده بازم واهمه و جمله ی: "آخرش چی میشه؟"

یادم نبود، توی خونه نباید سیگار بکشم. بوش توی اتاقم می مونه و بعدش خر بیار و باقالی بار کن. از خیرش می گذرم. هشتاد و هشت شروع شده. عیدی زیاد گرفتم. اما پکرم. گرفته م. نمی خواستم هشتاد و هفت تمام بشه. نمی خوام بوی تکرار رو حتی واسه یه لحظه حس کنم.

می گفت پیر شده. می گفت از پیری می ترسه. اما من نمی ترسم. پیری که ترس نداره. پیری خوبه. هر چیزی به موقعش خوبه.

... ذهنم پراکنده س! خیلی پراکنده.

شاید لازمه بعضی وقتا بد نباشه ادم پیر بشه البته تو جوونی...

سرم  سوت می کشد. به پاهایم نگاه می کنم. لاغر تر شده اند. دم نزدن و زدن از حرفهای تکراری و بی ثمر

 همیشگی، یک جوری تضاد از خواستن و نخواستن شده است. دیوانه کننده است. آدرس این هزار توی لعنتی را

 حفظ شده ام. به او خوش می گذرد و به من... باید از این گذشتنی ها هم بگذرم؟ نگاهم را به کفش هایم می

 دوزم. راهی که باید بپیمایم زیاد است. پاهایم تاول زده اند. بیزارم از رقصیدن زیر این مرثیه ی همیشگی. اصلاً من

 را چه به رقصیدن؟ رقصیدن و خندیدن با از ما بهتران معنا می باید. نه با من که به زور سرم را بالا می آورم تا افق

 دور دست را ببینم. رقص برای آنهاست که فرصت دارند مهمانی بگیرند و سپس... نمی دانم! رقص برایشان مرهمی است.

پای پیاده باید مسیر را بپبمابم. از از بی خبرم. اما می دانم خوش می گذرد به او. حداقلش اینست که او

راههایش را با تاکسی می رود...

باز چیزی به هم می فشاردم. کاری ندارد به عذاب من... فشرده می شوم. مثل پاهای لاغرم درد می کشم...  

شاید باز باید با باد رقصید ...

پ.ن:فیلم رقصنده با گرگ و خیلی دوست دارم. 

فکر می کنم... نگاهم رو روی زمین انداختم و در جواب، آروم زیر لب بهش گفتم: حق با توئه... عذابم نده. کاری نمی تونم بکنم. بیشتر از این حرفها محکومم و تو نمی دونی...
----------
پ.ن: حالاهایی که می گذرد، سخت ترین هنوز هاست...

خوشا به حال ساعت رو میزی اتاقم! از تحرک دایره وار خسته کننده خسته نمی شود و همچنان می تازد. انگار که در پی چیزیست، انگار که گم شده ای دارد. غافل از این که او هم مثل ما سرماخورده ست. او هم تاختن را تمام می کند...
خوشا به حال کسانی که مرده اند! رنج اینجا را ندارند... بماند که رنج بعدی حاصل از بودنشان ممکن است خیلی بیشتر از تاب و توان قلمم باشد.

این روزها فهمیده ام در دنیایی که همه ی مردم یک چشم کور دارند، کسی پی داشتن دو چشم سالم نیست. چرا که کوری برایشان عادیست... برای ما هم...

سرماخورده روزگاریم... اما گرمای وجودمان هنوز جاریست...
باور نداری دستت را بلند کن و بگذار سمت چپ سینه ات.
حالا حسش می کنی. چیزی مرموز می تپد و تو نفس می کشی.
این نفس گر چه سرد هم باشد اما بگذار دم تو گرم باشد.
بگذار جریانی گرم در وجودت جاری شود تا روحت را جلا دهد.
نباید سر در گریبان غم فرو برد و غصه خورد.
باید در یک روز سرد زمستانی سپیدی برف را باور داشت.
و سرمای زمستان را نیز...
چون اگر باورش نکنی نمی توانی در عمق وجودت شکوفا شوی و جوانه بزنی.
باید خود را برای بهار آماده کنی.
باید از سپیدی برف آموخت و به آب شدنش در برابر گرمای خورشید.
زمین زمستان را باور دارد و بهار را نیز ...

وقتی سیاه و سفید این زندگی را میبینم.

اپیزود کوتاهی است...

آنچه که هست به همین نزدیکیست

به همین سادگی...

.

پ.ن۱: دلم عاشقی می خواهد... کم کم اما طولانی. چطور می توانم از عشق بگویم وقتی دلتنگی مثل خوره افتاده به جانم... چطور هر روز دوست داشتن را فریاد بزنم وقتی تنهایی لبخند مسمومش را نشانم می دهد!

پ.ن۲:

«به خدا همه ی اینها نه تمام آنست که می خواهم بگویم...»

احتمالاً لحظه ی دیدار نزدیک است و می خوانم:

لحظه ی دیدار نزدیکست
بازمن دیوانه ام، مستم؛
   باز می لرزد دلم، دستم
      باز گویی در جهان دیگری هستم
های، نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ
های، نپریشی صفای زلفکم را دست
      و آبرویم را نریزی دل! ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیکست
----------
پ.ن1: نوشته شده در تاریخ 24 دی ماه سال یکهزار و سیصد و هشتاد و شش... ساعت 3 و سی دقیقه

پ.ن2: می خوام راه حل باشی!
پ.ن3: شعر از مهدی اخوان ثالث

"چرا کسی این حوالیست؟ چرا کسی بی کران است؟..." دو چشم...خندان، باز هم مثل همان اوایل، احتمالاً شاهد سوختن او، همراه سیگاه بودند. مثل همان آرزوهایی که شاید تا همیشه، مات و مه باقی بمانند. بعد هم بشود تاریخ و دیگران از آنها عبرت بگیرند. دنیا تا دنیاست ار این داستانها زیاد دارد.

سیگارش تمام شد. اما انگار تکه یی از او، جا مانده بود. همین حوالی... جایی که بی نهایتی زندگی می کند...

----------

پ.ن1: زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم / ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

پ.ن2: ایام امتحان و گرفتاری و بازهم... "نمی شه درس خوند!!! خود در گیری شدید ذهنی دارم"

پ.ن3: می دونم زندگی اونقدرها هم ارزش نداره... اما واقعاً بی ارزشه!

پ.ن۴:سه تا نقطه اون چشمه نمدونم ؟ اخه خیلی سخته...

هنوز برف می آید...

تو به هر جا كه روي ، تنهايي

 تو به هر جا كه روي ، پابندي

من ترا باز به خود خواهم خواند

 
 من ترا از تو رها خواهم كرد

تا كنارم بنشيني همه عمر

بندت از بند جدا خواهم كرد

................................................نقطه های دوست داشتنی که ناگفته ایم را گفته اند....

نگاه می کنم که چگونه

                                 آسمان

                                              از فراز  ِ درخت ـــ

                                                                 از فراز  ِ چشمانم ـــ

                                                                                         درونم را می کاود.

[سایه من ام،

سایه گاه من ام؛

پیوند ِ کسالت و علف.]

با شاخه های ِ یک درخت

نگاه می کنم که چگونه

                               جیرجیر  ِ خالی ِ آفتاب

                                                            ـــ تن خسته ـــ

                                                                                درونم را می کاود.

به سامانم نمی پرسی نمیدانم چه سر داری
به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

نه راهست اینکه بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آندم هم
که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی
دمار از من بر آوردی نمی گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم
رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده
چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم